Memorylane, een tas als eerbetoon

 

 

 

 

Tastbare dingen wegdoen van een overledenen

Als iemand in je nabijheid overlijdt, gebeurt er veel in je leven. Niet alleen het rouwproces maar ook veel praktische dingen. Zo moet je tastbare dingen gaan wegdoen, wat soms best lastig is. Sommige dingen geven zoveel herinneringen aan die persoon. Je kunt er niet altijd wat mee, maar weggooien is dan erg moeilijk. Zo had ik dat met de kostuums van mijn vader na het overlijden, nu alweer 5 jaar geleden.

 

Het verhaal achter deze Memorylane tas

Het verhaal van deze tas gaat terug naar het begin waar Ik in Den Haag op de modevakschool zat. met als keuze het herenvak, maatkostuums. Een perfect passend maatpak, daar lag echt mijn passie. Nog steeds kan ik erg genieten als een man een mooi pak aan heeft, dat ook echt op zijn lijf gemaakt is. Dit is echt vakmanschap. Omdat ik in die tijd dat ik op school zat geen vriendje had en ik voor school een aantal pakken moest maken als opdracht, werd mijn vader de gelukkige. Ik was best goed in mijn vak en mag dan ook zeggen dat de pakken met trots door mijn vader gedragen werden. Mijn vader was directeur van de modevakschool en vertelde altijd vol trots aan iedereen die het maar horen wilde, dat zijn dochter het pak had gemaakt dat hij op dat moment droeg. Je snapt dus wel dat de maatpakken die ik gemaakt had niet zomaar kledingstuk waren, maar stonden voor heel veel handwerk en nog veel meer liefde.

 

Wat te doen met de maatkostuums

Toen mijn vader dan ook overleed, is hij opgebaard in een van die pakken: voor de laatste keer gedragen. Dat gaf mij een goed gevoel en was ook tegenstrijdig. Het pak mankeerde nog helemaal  niets, maar mijn vader was gestorven. Raar hoe een kledingstuk je makkelijk overleeft.

 

Na de begrafenis hingen er nog drie kostuums, die ik had gemaakt voor hem in de kast in het ouderlijk huis. Mijn moeder wilde alles wegdoen, maar ik heb deze drie pakken mee naar mijn huis genomen. Deze mochten niet weg. Geen idee waarom niet maar ik kon het niet, ik wilde het tastbare nog niet loslaten. Ik die tijd was ik zeer druk met de eerste lancering van mijn couture tassen op de lxry Amsterdam, een groot event waar ik het super druk mee had. Een overlijden is nooit te plannen. Ik was dagelijks bezig in mijn atelier om de collectie af te maken en ondertussen bleven de pakken mijn aandacht trekken. Ik moest er wat mee en ineens kwam het idee om het kostuum te verwerken op een tas. Alles heb ik uit mijn handen laten vallen en ben gelijk aan de slag gegaan.

 

 

Een kostuum,verwerkt in een Manichel tas

 

 

Van kostuum naar een tas, zijn laatste bestemming

 

Het was twee weken na de begrafenis en het was een intens proces. Ik heb gehuild toen ik het kostuum uit elkaar haalde, omdat het kostuum nog niets mankeerde. Mijn vader kon je uittekenen in dit pak en het stond hem prachtig. Ik bleef het fascinerend vinden dat het pak hier voor me lag terwijl mijn vader er niet meer was. Zijn wezen was nog zo verbonden met dat pak. Het heeft dan ook een halve dag geduurd, voordat ik er een schaar in kon zetten. Het was ook een hele mooi proces, van loslaten, doorgaan, dankbaarheid en verbinding. Ik heb mijn vaders aanwezigheid sterk gevoeld; hij vond het geweldig wat ik deed.

Al de facetten van het kostuum, het voorpand, de rug, de mouw met de handgemaakte knoopsgaten heb ik verwerkt in de tas. Ik had besloten dat deze eerste tas voor mijn zus zou zijn en wilde aan de binnenkant van de tas een voering ontwerpen met allemaal foto’s van haar en mijn vader. Zo heeft zij mij foto’s gegeven die ze er graag in wilde. Hier heb ik een prachtige collage van gemaakt en het ontwerp laten drukken op prachtige zijde stof. Ook wilde mijn zus een stukje haar van mijn vader verwerkt hebben in de binnenkant van de tas. Hiervoor heb ik een apart vakje gemaakt waar het in verwerkt is.

 

Fotos in jouw Memory lane tas

Wat een enorme ervaring om dit te creëren van iets van een dierbare. Hoe bijzonder dat je sommige dingen pas beseft als iemand er niet meer is. De dingen krijgen een heel andere beleving.

 

Een Memorylan tas is een tas met emotie

Mijn eerste lancering van het merk Manichel was groots op de lxry en hoe ik het gedaan heb met alle onderbrekingen weet ik niet, maar de tas van mijn zus was af. Naast alle andere tassen wilde ik deze tas ook heel graag presenteren, want de slogan van mijn merk Manichel is: It’s more than a bag, it’s a treasure. En hoe meer pakkend is die slogan geworden na het maken van deze Manichel tas. Het was drie maanden na zijn overlijden dat ik daar stond in mijn stand en alle emoties nog best vers waren. Mijn vader was wellicht niet fysiek meer bij de lancering van mijn merk, maar hij vertegenwoordigde met deze tas een belangrijke plek in mijn stand. Heel bijzonder vond ik het dat deze tas zoveel mensen heeft mogen raken. Dit is ook niet zomaar een tas want dit is een eerbetoon en een prachtige herinnering aan iemands leven. Het is een Memory lane, more than a bag, it’s a treasure.

Er heeft een groot artikel van in de kranten gestaan, een volledige pagina gewijd aan deze Memory lane tas.

 

 

 

 

Later heb ik voor mezelf ook een Memory lane tas gemaakt, super blij ben ik ermee, Hij staat in mijn atelier en het is mijn ode aan mijn vader en het kleermakersvak.

 

 

   

 

Fotos van dierbare in jouw Manichel tas

 

Ben jij geïnteresseerd in zo’n bijzondere Manichel tas, neem dan contact met me op om de mogelijkheden te bespreken. Ik weet hoe bijzonder het is om zo’n tas te hebben en zal er samen met jou voor zorgen dat al jouw wensen samen komen in een prachtige Memory lane tas.

 

Manichel maakt tas van  kostuum van overleden vader een tas

 

 

Een tas voor het leven over het leven.

Liefs Anneke Michels

 

Voor contact, bel 06 27507935 of schrijf een mail naar [email protected]